Dit weblog wordt momenteel hier niet meer bijgehouden

ga hiervoor nu naar

www.natuuringoldenraand.nl

Hoewel de herfst, althans voor wat betreft de kalender, nog lang niet in zicht is, heb ik me toch verstout tot het schilderen van een typisch najaars-sfeerplaatje, zoals ik dat in oktober 2009 voor ogen kreeg..

Met alleen wat mengen met zwart en geel ben ik 'r niet.

Ik zit dan heel lang te prutsen aan zo'n de verhoudingen in zo'n mezenkopje, want hoewel alle vergelijkbare tuinvogeltjes wel op elkaar lijken, heeft zo'n beestje nét weer even een andere snavel, nét weer even een ander voorhoofdje, nét weer even een ander profiel en houding wat 'm tot een typische koolmees maakt.

Tijdens één van onze 'de-paden-op-de-bergen-in'- wandelingen, kwamen we behoorlijk veel rusteloze Keizersmantels tegen. Maar zelden ging er een even lekker rustig poseren en toen nét toen dit exemplaar er eindelijk de tijd voor nam en ik de de camera dan toch maar eens uit de tas haalde , kwam ons een groepje Franse wandelaars achterop.

Van het gestresste gedrag van de gemiddelde Franse bumperklever raak ik doorgaans behoorlijk opgejaagd, maar zodra ze de wandelschoenen aan hebben veranderen ze van luidruchtig toeterende opgewonden standjes veelal in charmante reisgenoten die hun eigen 'flore et faune' toch ook wel weten te waarderen.

Op gepaste afstand blijven ze enkele momenten glimlachtend staan, totdat ik Argynnis paphia in al zijn keizerlijke waardigheid heb kunnen vastleggen.

Merci bien messieurs, dames!

Een stukje vakantie-vlijt..

Een paar weekjes geleden, zittend in de schaduw bij een graadje of dertig, waarbij de acrylverf tijdens het aanbrengen op het penseel al zo'n beetje begon uit te drogen..

Nou ja, helemaal tevreden ben ik er niet over maar dat ben ik maar zelden over mijn schilderprestaties en bovendien zie ik nu dat ik de naam van het pittoreske stadje waar we de boodschappen deden, in de hitte toen ook nog eens verkeerd heb gespeld.

Maar het gaat me om de zoete herinnering en het plezier dat ik er aan had om het plaatje  te maken. 

Een van mijn vaste gewoonten is om op de allerlaatste dag van onze vakantie bij het liggend wakker worden in ons tentje, met een melodramatisch gebaar de stop uit het luchtbed te trekken.

Pfffffffffffffffff……

Zuchtend onstnapt de gevangen lucht en langzaam maar zeker bereiken we onder druk van ons eigen gewicht de bodem  en voelen we hoe de harde realiteit zich letterlijk en ongenadig aan ons opdringt. 

Inpakken en wegwezen!

We zijn er weer en 't is mooi geweest en veel foto's heb ik deze keer niet gemaakt.

De komende tijd zal er af en toe wel een vervlogen vakantie-indruk als 'Krijnsel' de revue passeren.

Ik hou 't nu maar even bij een fraaie oude franse deur.

Als symbool van 't moois wat is geweest maar nu is afgesloten óf juist andersom; van verwachting …van wat er na het openen weer allemaal te zien zal zijn.

We gaan er een poosje tussen uit , op zoek naar zon, natuur, ontspanning en inspiratie !

Reken er maar op dat het uiteindelijk vast en zeker wel weer enige  'Krijnsels' zal opleveren.

Tot dan !

Krijn

En wéér hebben we een week-end met windvlagen en hoosbuien in 't verschiet..

Hoe lang is 't geleden dat de dag niet alleen maar beloftevol begon maar dat voornemen ook in een echt zonovergoten daad heeft omgezet? 

                                          Damsterdiep, Ten Post, mei 2009

Ik moest zelfs even in de oude doos duiken om een foto te vinden van zo'n goud-in de-mond-ochtenstond die inderdaad werd gevolgd door een stralende zaterdag.

Het leek me leuk om een kleine, maar interessante metaaldetectorvondst te laten zien die ik al weer een paar jaartjes geleden heb opgediept uit eeuwen-oude wierde-grond.

Ik had aanvankelijk geen idee wat ik in handen hield..

Maar eenmaal schoongemaakt en van dichtbij bekeken, viel het me al op dat het om een of ander fraai bewerkt bronzen en oud dingetje moest gaan.

Determinatie via internet bracht aan het licht dat het vermoedelijk om een smalle riemtong ging.

Riemtongen werden aan het eind van een riem bevestigd ter versteviging van het leer. Ze werden vastgezet met een of meerdere nageltjes.

Er zijn verschillende vormen  en soms was het niet meer dan een rechthoekig stukje koper, maar vaak zijn ze van brons en mooi versierd. Het leer (dat uiteraard in de grond is weggeteerd ) werd tussen de beide uiteinden vastgeklonken.

De provinciaal archeoloog beoordeelde dit stukje vakwerk destijds inderdaad als een laat middeleeuwse bronzen riemtong.

Ik vind dat dan heerlijk mijmeren, als ik met zoiets in de hand mag staan en me daarbij een voorstelling probeer te maken van de totaal andere leefomstandigheden van iemand die vlak bij mij woonde of werkte en de buikriem weer eens flink moest aanhalen en toen … 

Omdat we ons vandaag op een soort vluchtheuvel tussen langs razende depressies bevinden, maak ik gretig gebruik van het schaarse zonlicht wat ons hier vanmiddag ten deel valt.

Het heerlijk oranje ontwerp van de toch al flamboyante verschijning  van deze tuinlelie wordt door het laag invallende tegenlicht nog eens extra benadrukt.

Ik had 'm graag symbool laten staan voor een Hollandse etappe-overwinning in de Tour, maar dat zat er weer eens niet in vandaag.